Zalążek pomysłu wystawy Wszystkie  kolory są dozwolone, pod warunkiem, że nie przeszkadzają w handlu pojawił się, kiedy oglądałem wystawę Kolor importowany [Ready-made  color] w centrum sztuki Passerelle w Breście we Francji. Komisarzami  tamtej wystawy byli dwaj francuscy artyści – Claude Briand-Picard  i Antoine Perrot. Była to bardzo interesująca wystawa dotycząca „nowej  pikturalności”, mówiąca o nowych technologiach i materiałach barwionych  masowo. Temat wystawy potraktowano bardzo szeroko.

Myśląc o nowej wystawie, chciałem  najpierw dokładniej sprecyzować jej temat. Postawiłem więc pytanie  o produkowane przez prywatne firmy, szczególnie petrochemiczne, podstawowe  przedmioty codziennego użytku oraz o materiały/materie, za pomocą  których – i w jaki sposób – tworzy nam się pewną kulturę koloru.

Chciałem także dowiedzieć się, w  jaki sposób artyści przyswajają i przetwarzają te przedmioty-podmioty,  wprowadzając je w kontekst sztuki. Zaobserwowałem, że do masowego  barwienia przedmiotów stosuje się odmienne typy kolorów w różnych  krajach.

Odwrócona pikturalność.

Asamblaż pikturalny.

Bogactwo obserwacji dokonywanych przez  artystów na łonie przemysłowych przedsiębiorstw produkcyjnych niesie  z sobą pewną krytykę, trochę banału, odrobinę humoru oraz redukcję  do minimum środków osiągania maksimum kreatywności.

Kiedy pracuje się nad przygotowaniem  wystawy, kiedy się ją tworzy i przeżywa, nie można szybko przestać  o niej myśleć. Jest zupełnie normalne, że wystawa z czasem jakoś  ewoluuje. Kontynuując refleksję i poszukiwania, odnalazłem trzech  artystów: Jacoba Dahlgrena ze Szwecji, Trevora Richardsa z Australii  i Benjamina Sabatiera z Francji, którzy bardzo dobrze wpisują się  w temat wystawy i których prace mają dla niej charakter fundamentalny.

Wodek